میلاد امام حسن مجتبی (ع) را به همه هموطنان و مسلمین جهان

تبریک می گویم .

ببخشید یه مدت نمی تونم آپ کنم مشکل دارم .

+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم مهر 1386ساعت 2:25 توسط مریم |

العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان ...

ای فرزند ماههای تابان ! عمری است که به انتظار دیدن طلوع تو در ساحل

حسرت نشسته ایم . قلب های تشنه ما به اشتیاق ظهور تو می تپد

و کبوتران دعا قنوت دستهایمان را به دریای خدا می برند .

کی می شود که موج صدای گرم تو برخیزد و زلال

قطره های ناب تو سیرابمان کند ؟

الهم عجل لولیک الفرج

+ نوشته شده در سه شنبه ششم شهریور 1386ساعت 15:0 توسط مریم |

تبریک

عالم صدف است و فاطمه گوهر او گیتی عرض هست و فاطمه جوهر او

میلاد سر تا سر نور منجی عالم بشریت را به تمامی دوستان و شیعیان

تبریک می گویم

حمد و سپاس فراوان و غیر قابل قیاس شایسته آن قائم بالذاتی است که خارج از

جهان فکر و اندیشه و حواس گوناگون می باشد و حمد و ستایش فراوان و غیر قابل

شمارش شایستث و سزاوار کسی است بر آورنده آرزوها و امید امیدواران

در هنگام سختی ها و رنج ها است .

+ نوشته شده در سه شنبه ششم شهریور 1386ساعت 14:38 توسط مریم |

درد دل

...يا علي رفتيم بقيع اما چه سود؟! هر چه گشتيم فاطمه آنجا نبود يا علي قبر پرستويت کجاست؟ آن

گل صد برگ خوشبويت کجاست ؟ هرچه باشد من نمک پرورده ام دل به عشق فاطمه خوش کرده ام حج

من بي فاطمه بي حاصل است فاطمه حلال صدها مشکل است من طواف سنگ کردم دل کجاست؟ راه

پيمودم پس منزل کجاست؟ کعبة بي فاطمه مشتي گل است قبر زهرا کعبة اهل دل است

+ نوشته شده در شنبه شانزدهم تیر 1386ساعت 3:31 توسط مریم |

خبر آمدخبري در راه است سر خوش آن دل كه به آن آگاه است

شايد اين جمعه بيايد شايد خنده از چهره گشايد شايد

امام مهدی (عج) فرمودند:

من آخرين جانشين پيامبر هستم ، و به وسيله من است كه خداوند بلا را از خاندان و شيعيانم دور مي سازد.

تشرف تاجر اصفهانی و طیّ الارض با جناب هالو

حاج آقا جمال الدین(ره) نقل می فرمود:
« من برای نماز ظهر و عصر به مسجد شیخ لطف الله ، که در میدان شاه اصفهان واقع است، می آمدم. روزی نزدیک مسجد جنازه ای را دیدم که می برند و چند نفر از حمالها و کشیکچی ها همراه او هستند. حاجی تاجری، از بزرگان تجار هم که از آشنایان من است پشت سر آن جنازه بود و به شدت گریه می کرد و اشک می ریخت.

من بسیار تعجب کردم چون اگر این میت از بستگان بسیار نزدیک حاجی تاجر است که این طور برای او گریه می کند، پس چرا به این شکل مختصر و اهانت آمیز او را تشییع می کنند و اگر با او ارتباطی ندارد، پس چرا این طور برای او گریه می کند؟
تا آن که نزدیک من رسید، پیش آمد و گفت: آقا به تشییع جنازه اولیاء حق نمی آیید؟ با شنیدن این کلام، از رفتن به مسجد و نماز جماعت منصرف شدم و به همراه آن جنازه تا سر چشمه پاقلعه در اصفهان رفتم. ( این محل سابقاً غسالخانه مهم شهر بود ) وقتی به آن جا رسیدیم، از دوری راه و پیاده روی خسته شده بودم.

در آن حال ناراحت بودم که چه دلیلی داشت که نماز اول وقت و جماعت را ترک کردم و تحمل این سختی را نمودم آن هم به خاطر حرف حاجی. با حال افسردگی در این فکر بودم که حاجی پیش من آمد و گفت: شما نپرسیدید که جنازه از کیست؟
گفتم: بگو.
گفت: می دانید امسال من به حج مشرف شدم. در مسافرتم چون نزدیک کربلا رسیدم، آن بسته ای را که همه پول و مخارج سفر با باقی اثاثیه و لوازم من در آن بود، دزد برد و در کربلا هم هیچ آشنایی نداشتم که از او پول قرض کنم. تصور آن که این همه دارایی را داشته ام و تا این جا رسیده ام؛ ولی از حج محروم شده باشم، بی اندازه مرا غمگین و افسرده کرده بود.
در فکر بودم که چه کنم. تا آن که شب را به مسجد کوفه رفتم. در بین راه که تنها بودم و از غم و غصه سرم را پایین انداخته بودم، دیدم سواری با کمال هیبت و اوصافی که در وجود مبارک حضرت صاحب الامرعلیه السلام توصیف شده، در برابرم پیدا شده و فرمودند:
چرا این طور افسرده حالی؟
عرض کردم: مسافرم و خستگی راه سفر دارم.
فرمودند: اگر علتی غیر از این دارد، بگو؟ با اصرار ایشان شرح حالم را عرض کردم.
در این حال صدا زدند: هالو.
دیدم ناگهان شخصی به لباس کشیکچی ها و با لباس نمدی پیدا شد. ( در اصفهان در بازار، نزدیک حجره ما یک کشیکچی به نام هالو بود ) در آن لحظه که آن شخص حاضر شد، خوب نگاه کردم، دیدم همان هالوی اصفهان است.
حضرت به او فرمودند: « اثاثیه ای را که دزد برده به او برسان و او را به مکه ببر » و خودشان ناپدید شدند.
آن شخص به من گفت: در ساعت معینی از شب و جای معینی بیا تا اثاثیه ات را به تو برسانم.
وقتی آن جا حاضر شدم، او هم تشریف آورد و بسته پول و اثاثیه ام را به دستم داد و فرمود: درست نگاه کن و قفل آن را باز کن و ببین تمام است؟ دیدم چیزی از آنها کم نشده است.
فرمود: برو اثاثیه خود را به کسی بسپار و فلان وقت و فلان جا حاضر باش تا تو را به مکه برسانم.
من سر موعد حاضر شدم. او هم حاضر شد. فرمود: پشت سر من بیا. به همراه او رفتم. مقدار کمی از مسافت که طی شد، دیدم در مکه هستم.

فرمود: بعد از اعمال حج در فلان مکان حاضر شو تا تو را برگردانم و به رفقای خود بگو با شخصی از راه نزدیکتری آمده ام، تا متوجه نشوند.
ضمناً آن شخص در مسیر رفتن و برگشتن بعضی صحبتها را با من به طور ملایمت می زدند؛ ولی هر وقت می خواستم بپرسم شما هالوی اصفهان ما نیستید، هیبت او مانع از پرسیدن این سؤال می شد.
بعد از اعمال حج، در همان مکان معین حاضر شدم و او هم مرا، به همان صورت به کربلا برگرداند.

در آن موقع فرمود: حق محبت من بر گردن تو ثابت شد؟ گفتم: بلی.
فرمود: تقاضایی از تو دارم و موقعی که آن را از تو خواستم انجام بده. او رفت.
تا آن که به اصفهان آمدم و برای رفت و آمد مردم نشستم. روز اول دیدم همان هالو وارد شد. خواستم برای او برخیزم و به خاطر مقامی که از او دیده ام او را احترام کنم اشاره فرمود که مطلب را اظهار نکنم، و رفت در قهوه خانه پیش خادمها نشست و در آن جا مانند همان کشیکچی ها قلیان کشید و چای خورد.
بعد از آن وقتی خواست برود نزد من آمد و آهسته فرمود: آن مطلب که گفتم این است: در فلان روز دو ساعت به ظهر مانده، من از دنیا می روم و هشت تومان پول با کفنم در صندوق منزل من هست. به آن جا بیا و مرا با آنها دفن کن.

در این جا حاجی تاجر فرمود: آن روزی که جناب هالو فرموده بود، امروز است که رفتم و او از دنیا رفته بود و کشیکچی ها جمع شده بودند. در صندوق او، همان طور که خودش فرمود، هشت تومان پول با کفن او بود. آنها را برداشتم و الآن برای دفن او آمده ایم.
بعد آن حاجی تاجر گفت: آقا! با این اوصاف، آیا چنین کسی از اولیاء الله نیست و فوت او گریه و تأسف ندارد. »

تشرف تاجر اصفهانی و طیّ الارض با جناب هالو

یا اباصالح المهدی ادرکنی

+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم اردیبهشت 1386ساعت 7:48 توسط مریم |